نوشته‌ها

انتخاب طرح فرش و موکت راه پله در دکوراسیون داخلی

انتخاب فرش راه پله

راه پله: فرش راه پله می تواند عنصر برجسته و منحصر به فردی در دکوراسیون داخلی منزل شما باشد و به خانه تان شخصیت و زیبایی دهد و در عین حال ضرب پاهای شما بر راه پله را بگیرد. انتخاب فرش ها و رانرهایی با طرح، جنس و کیفیت مناسب برای راه پله نیازمند اطلاعات پایه ای است که چیدانه امروز می خواهد به آن بپردازد. با ما همراه باشید…

جنس فرش راه پله

وقتی صحبت از پارچه ها می شود، ما معمولا پارچه های طبیعی را توصیه می کنیم اما برای مفروش کردن (مخصوصا در نواحی پر تردد مثل راه پله ها) استفاده از مواد مصنوعی بادوام توصیه می شود. نایلون از نظر پایداری بسیار پر طرفدار است، زیرا مقاومت بالایی دارد و دارای طیف وسیعی از رنگ ها بوده و ارزان قیمت است.

مواد مصنوعی دیگر مانند پلی استر می توانند بخشی از فرش های با کیفیت یا فرش های کم کیفیت باشند. در نهایت شما به کمک تولیدکننده تصمیم می گیرید که کدام فرش با گذشت زمان استهلاک بیشتری پیدا می کند. پلی استر می تواند حس پشمالویی را به خوبی شبیه سازی کند.

فرش های پشمی معمولا پرطرفدارتر هستند. این فرش های بسیار جذاب در رنگ هایی غنی و با ظاهری طبیعی و بافت های زیبا موجود هستند. آن ها هم چنین بسیار مقاوم می باشند؛ بسیاری از کارشناسان ترکیب بهینه ی ۸۰ درصد پشم و ۲۰ درصد مواد مصنوعی را برای نواحی پرتردد مثل فرش راه پله ها توصیه می کنند.

با وجودی که پشم گران تر است، اما معمولا این هزینه با ماندگاری بالای آن و عدم نیاز به تعویض زود به زود، جبران می شود، البته به شرط اینکه به درستی مراقبت شود.

درباره ی فرش ها، بافت نیز به اندازه ی جنس مهم است. تنوع زیادی در این زمینه وجود دارد، اما بر طبق یک قانون کلی، فرش هایی با پرزهای بلند اغلب در زیر پا نرم تر احساس می شوند اما احتمال بیشتری هم دارد در پنجه های حیوان خانگی شما، اسباب بازی ها یا چیزهایی از این قبیل گیر کنند. شما باید نسبت متعادلی از نرمی و سختی برای دکوراسیون خانه ی خود بیابید.

رنگ و طرح فرش راه پله

فرش های راه پله به چند علت می توانند مکان های مناسبی برای تزریق اندکی رنگ به زمینه ی رنگی منزل تان باشند. اول از همه، از آن جا که راه پله ها تنها مسیرهایی برای تردد هستند و کمتر ان ها را می بینید، رنگ ها شما را خسته نمی کنند.

دوم، راه پله ها تقریبا کوچک هستند، بنابراین مفروش کردن آن ها نسبت به رنگ آمیزی یک دیوار یا فرش کردن یک اتاق کامل، مساحت کمتری را اشغال می کند. در نتیجه استفاده از رنگ یا الگویی برجسته برای فرش این فضا، بدون اغراق می تواند به فضای شما شخصیت و سبک دهد.

برای کسانی که ظاهر متین تر و آرام تری می پسندند، رنگ ها را از مواد طبیعی الهام بگیرید. حتی اگر از فرش مصنوعی استفاده می کنید، رنگ خاکی رنگی شیک تر و ماندگار تر و با چوب به خوبی ترکیب می شود. در کل فرش هایی با رنگ های کلاسیک، مناسب تر بوده و هیچ وقت از مد نمی افتند. بنابراین اگر از این دسته افراد هستید، به جای پیروی از مدهای روز به دنبال رنگ های شکیل و باوقار باشید.

فراموش نکنید به مقدار دیده شدن پله های خانه ی خود توجه کنید. این عکس نشان می دهد که پله ها معمولا وقتی روی آن ها تردد می کنیم دیده می شوند. این می تواند برای بعضی افراد دلیل خوبی برای برجسته کردن آن ها باشد و برای بعضی دیگر دلیلی باشد که طرحی ساده و ارزان انتخاب کنند و بودجه ی خود را در جایی دیگر صرف نمایند.

فرش و موکت راه پله معمولا زود مستهلک می شوند، بنابراین استفاده از حداقل یک طرح و الگوی ظریف در متریال می تواند این استهلاک را بپوشاند. چه فرش تان طرح داشته باشد چه نداشته باشد، رنگ آمیزی خیزهای پله (دیواره ی عمودی پله ها) به رنگ سفید می تواند به دیده شدن فرش و روشن شدن ظاهر کلی فضا کمک کند. در این تصویر، فرش کلاسیک با خیزهای سفید و نرده های چوبی، یک ترکیب زیبا خلق کرده اند.

لبه فرش راه پله

استفاده از لبه برای فرش راه پله می تواند روش خوبی برای جذابیت بخشیدن و حفظ لبه ها از ساییدگی در خانه های پر رفت و آمد باشد. لبه هایی با رنگ های تیره مانند آبی ارتشی یا خاکستری، کلاسیک هستند و فرش را برجسته تر نشان می دهند.

در واقع بسیاری از فرش ها دارای لبه ی پارچه ای هستند. این لبه ها الزامه همیشه متریال را تقویت نمی کنند اما می توانند الگو را شکسته و ظاهر را تقویت نمایند. برای سبک های سنتی تر یا تلفیقی، اندکی لبه می تواند جذابیت این فضا را دوچندان کند.

احتمالا توجه کرده اید که بسیاری از راه پله هایی که در این تصاویر نشان داده شده دارای میله های فلزی هستند که “میله های پله” نام دارند. این میله ها در پایه ی خیز هر پله به اتصال بین فرش و کف کمک می کنند و مانند جواهرات زینت بخش فرشی ساده می شوند. این میله ها باید باریک و محکم باشند تا زیر پا گیر نکنند، به همین دلیل میله های فلزی پر طرفدار تر از چوبی هستند.

نصب فرش راه پله

اگر تصاویر این مطلب را مقایسه کنید، می بینید که برخی از فرش ها کاملا به پله ها چسبیده اند و برخی اینگونه نیستند و یک شکاف کوچک بین متریال و خیز وجود دارد.
این موضوع به سلیقه ی شما بستگی دارد؛ فرشی که به پله چسبیده، ظاهر رسمی تر و فرش شل ظاهر معمولی تری به فضای راه پله ی شما می دهند. اگر پیش آمدگی پله عمیق است، چسباندن محکم فرش به آن، ظاهر شیک تر ی به پله می دهد.

در بیشتر خانه ها، راه پله ها به اندازه ای عریض نیستند که مقدار زیادی از کف پله مشخص باشد. بنابراین ما پیشنهاد می کنیم برای دست یابی به ظاهری جذاب مانند این نمونه، از رانرها یا فرش های باریک تر استفاده کنید.

در بسیاری از خانه ها، فرش و موکت راه پله ۸۰ تا ۹۰ درصد پهنای پله را می گیرد. نشان دادن مقدار کمی از کف پله در دو سمت فرش، برای نمایش کنتراست کافی است. علاوه بر این، خطوط مرزی لاغر به طولانی و جذاب به نظر رسیدن فضا کمک می کند.

در خانه هایی با چندین راه پله (خانه هایی با بیش از سه طبقه) فرش راه پله را در مسیرهای اتصال راهروها نیز با همان پهنا ادامه دهید. در این نمونه می توانید از الگوهایی که سبک دکوراسیون منزل تان را تعریف کنند استفاده کنید یا فرشی ساده با رنگ های خنثی برگزینید تا مبلمانی که در مسیر وجود دارد را تحت تأثیر قرار ندهد.

انتهای فرش راه پله

رایج ترین راه تمام شدن فرش ساده ترین راه است: شکاف بین کف و پله ی آخر. در راه پله های معلق که چنین برخورد پله با کف را ندارند، استفاده از رانر کلا رایج نیست.

اگر فرش راه پله تان لبه دارد، آن را در بالای کف به پایان برسانید.

اگر انتهای راه پله ی شما شکل غیر معمولی مانند یک منحنی دارد، می توانید فرش را در پایان آخرین کف پله به اتمام برسانید.

ایده ی خلاقانه: رانرهای نقاشی شده

اگر ظاهر فرش ها و رانرها را دوست دارید، اما حس آن ها را نه، می توانید رانر نقاشی شده را امتحان کنید. تنها با اندکی خلاقیت و تلاش می توانید رانری رنگی و زیبا به دست خودتان بسازید. از رنگ های مقاوم برای این کار استفاده کنید.

اگر می خواهید برای دکوراسیون داخلی منزل خود فرش یا موکت مناسب بخرید، پیشنهاد می کنم قبل از خرید سری به اهالی فن چیدانه در بخش فرش و موکت بزنید، شاید نمونه ی دلخواه تان را در همین جا یافتید. شما به راحتی می توانید با فروشندگان و تولیدکنندگان ارتباط برقرار کنید.

باروک دکوراسیون مجلل معماری

باروک دکوراسیون مجلل معماری

سبک های دکوراسیون: ریشه واژه «باروک» به‌درستی معلوم نیست اما تاریخ‌نگاران می‌گویند برای اولین‌بار از این واژه برای توصیف آثار بی‌نظم یا غیرعادی استفاده شد. برخی واژه باروک را از واژه پرتغالی بارکو به معنی مروارید ناصاف می‌دانند. واژه باروک حدودا در اواخر سده هجدهم میلادی به مثابه توصیفی برای سبک نوظهور در هنر رایج شد و بعد‌ها در اواخر سده نوزدهم میلادی در نقد و تفسیر هنری هم به کار رفت. این واژه دارای دو معنای متمایز است؛ یک معنای آن در حوزه زیبا‌شناسی است و به واکنشی در برابر سبک کلاسیسم اطلاق می‌شود و در معنای دیگر اصطلاحی تاریخ‌نگارانه است و به دوره خاصی از تاریخ اشاره دارد که تمامی سده هفدهم و نیمه نخست سده هجدهم را در برمی‌گیرد. در ادامه با چیدانه همراه باشید…

وجه مشخصه هنر باروک که آن را کاملا از هنر کلاسیسم متمایز می‌سازد، تاکید آن بر حرکت و پویایی است که در تضاد با فرم‌های ایستا و سنگین هنر کلاسیک قرار می‌گیرد. این جنبش هنری با مایه گرفتن از نگرش انسان‌گرایانه دوران رنسانس، رویکردی نوین به مواهب زندگی انسانی دارد و با به کارگیری شیوه‌هایی، آمیزش نور، رنگ و حرکت احساسات بیننده را تحت تاثیر قرار می‌دهد.

معماری به سبک باروک

سبک باروک در اواخر سده شانزدهم میلادی و در تقابل با اولین سبک (رنسانس متاخر) یا به اصطلاح سبک «منریسم» در ایتالیا ظهور یافت و آنگاه بخش اعظم اروپا را درنوردید. یکی از ویژگی‌های برجسته این سبک حفظ تعادل و ایجاد وحدت در عناصر متراکم و متنوع است. در سبک باروک تلاش جهت ایجاد هماهنگی و همگنی بین عناصر و مفاهیم متنوع و به‌هم‌آمیخته مطرح می‌شود تا بدین ترتیب فضایی شکوه‌مند و پرابهت خلق شود.

این سبک در معماری به صورت خلق یک فضای کلی در مرکز و الحاق فضاهای فرعی و نمای پیشین بنا به آن نمود می‌یابد. در آثار نقاشان و مجسمه‌سازان سبک باروک، چهره‌ها حالت هیجان‌زده دارند و پیکره‌ها به حالت متحرک و پویا نمایش داده می‌شوند. چین‌وشکن لباس‌ها و نقوش مواج تزئینی در آثار این هنرمندان به شکل اغراق شده‌ای به چشم می‌خورد.

از دیدگاه اجتماعی، پدید آمدن سبک باروک که همزمان با قدرت‌یابی مجدد کلیسا به وجود آمد در ادامه تیپ اشراف‌منشانه سده هفدهم میلادی ارزیابی می‌شود و برخی آن را نوعی بیان فرهنگ فئودالی و دهقانی در واکنش به ظهور ساختار نوپای فرهنگ بورژوازی می‌دانند. از جمله نقاشان برجسته این سبک می‌توان به کاراتچی، تیه‌پولو، روبنس و فرانچسکو سازیلو اشاره کرد و در معماری و پیکرتراشی هم گائولی، پرانتاوئر، نویمان، برنینی، کورتونا و فرانچسکو برومینی چهره‌های مشهوری هستند.

تکمیل کلیسای «سن‌پیترو» را شاید بتوان بزرگ‌ترین طرح باروک در رم دانست. نقشه متراکم در مرکز که قبلا توسط «برامانته» و «میکل آنژ» تهیه شده بود، مورد اقبال روحانیون سده هفدهم قرار نگرفت. به همین دلیل «کارلو مادرنو» مامور تکمیل آن به سبک نوین شد. او موظف بود که سه بلوک از یک صحن را به هسته مرکزی سابق کلیسا اضافه کند و نمای تازه‌ای برای ساختمان کلیسا بسازد. اگرچه طرحش برای نمای کلیسا هرگز به اجرا درنیامد اما نمای آن شباهت‌های بسیاری با طبقه اول نمای کلیسای «سانتا سوزانا» دارد. بد نیست بدانید تکمیل نهایی نما توسط «جووانی لورنتو برنینی» انجام شد که از او به عنوان برجسته‌ترین هنرمند سبک باروک نام می‌برند.

بزرگ‌ترین و الهام بخش‌ترین اقدام انفرادی برنینی، تهیه طرح یک میدان عظیم در مقابل کلیسای سن‌پیترو بود. طرح «پلکان راهنما» (همان پلکان عظیمی که به آپارتمان‌های پاپ در واتیکان متصل می‌شد) و «خیمه مقدس» (سایبان بزرگ و مفرغی برای پوشش مذبح اصلی زیر گنبد کلیسا به ارتفاع ۳۰ متر) از شاخص‌ترین آثار اوست. «سریر قدیس پطرس» که بخش عظیمی از زندگی برنینی را به خود اختصاص داد، تجسمی از تلفیق پیکرتراشی با معماری است. این سریر، چکیده‌ای از جوهر ترکیب‌بندی باروک است. آفرینش و گروه‌بندی فرم‌های این ترکیب‌بندی تابع خطوط مشخص ساختمان نیست بلکه تابع نیروهایی است که از نقطه مرکزی فوران نوری سرچشمه می‌گیرند و منظره‌ای رویایی پدید می‌آورد. این منظره مدعی القای معنای پیروزی مسیحیت و ادعای تسلط و برتری عقیدتی پاپ‌هاست.

ویژگی نمایشی بودن و فراگیری هنر باروک و اجتناب آن از محدود شدن به فضاهای بسته را می‌توان در پیکره‌های مرمرین به نام «جذبه روحی قدسیه ترز» در نمازخانه کورنارو از کلیسای «سانتا ماریا دلاویتوریا» مشاهده کرد که همگی در ابعاد و اندازه‌های طبیعی کار شده است. در اینجا نیز برنینی برای گسترش و تداوم فضا از تمام امکانات معماری و پیکرتراشی و نقاشی بهره برده تا معنای باروک مشخص شود.

از معماران مشهور دیگر این سبک در ایتالیا می‌توان فرانچسکو بورومینی و گوارینو گوارینی را نام برد. بورومینی فضای داخلی نمازخانه کلیسای «سان ایوو» را ساخت و گوارینی کاخ «کارینیانو» را با نماهای مواج و متاثر از سبک بورومینی می‌سازد. تاثیر سبک معماری بورومینی و گوارینی از ایتالیا فرا‌تر می‌رود و الهام‌بخش معماران اتریش و جنوب آلمان در اواخر سده هفدهم و اوایل سده هجدهم شد.

حالا با توجه به این خصوصیاتی که از سبک باروک خواندید، وقتی این سبک به معماری داخلی وارد شود، خصوصیات مهمی دارد:

استفاده از رنگ‌هایی غنی، مبلمان با طرح‌های پیچیده روی پایه و همچنین استفاده از طرح‌های طلاکوب.
متریال استفاده شده در کف شامل چوب و سرامیک با کیفیت بالا.
اتاق با ابعاد بزرگ با قالیچه دستبافت و نفیس.
استفاده از رنگ طلایی در قاب‌ها، مجسمه‌ها و سفالینه‌ها.
آینه‌های بزرگ، لوسترهای کریستال و دستگیره‌های چوبی.

رنگ‌های به کار رفته در سبک معماری باروک رنگ‌هایی بسیار قوی هستند، ترکیب رنگ‌های قرمز تیره و سبز با رنگ طلایی که عموما در کنار آینه‌ها، تابلو‌ها و اکسسوری به کار می‌روند. در سبک باروک به جزئیات اهمیت زیادی داده شده مثل چوب‌های کرو‌دار با طرح‌هایی لوکس که برای مبلمان، دیوار و کاور پنجره به کار می‌روند و مبلمانی با پارچه‌های‌طرحدار دارند.